ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗ ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ / ΚΙΝΗΣΙΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ

logoload

PRAXIS LOFT MOVEMENT

 Ενδεικτικά Παραδείγματα

Παρατίθενται ενδεικτικά παραδείγματα με αποσπάσματα αξιολογήσεων
και εξειδικευμένης κινησιοθεραπευτικής / κινησιοπαιδαγωγικής παρέμβασης σε παιδιά ηλικίας 2,5 – 11 ετών.

Τα παραδείγματα αυτά, ως προσομοίωση, αναδεικνύουν ανάγλυφα την φύση, τον χαρακτήρα και την διαγνωστική δύναμη της προσέγγισης καθώς επίσης και την ουσιαστική επιρροή που δύναται να έχει ο κινητικός τομέας στην συνολικότερη πορεία, λειτουργικότητα και αντίληψη κατά την περίοδο της ανάπτυξης.

Υπενθύμιση. Οι πληροφορίες που παρέχονται ή μπορείτε να αντλήσετε μέσω του περιεχομένου της ιστοσελίδας, δεν προτίθενται και δεν μπορούν να αναπληρώσουν την άμεση, προσωπική και κατ ιδίαν αξιολόγηση και επαφή. Απευθύνεστε πάντα αρχικά στον παιδίατρο σας. Εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή απορίες σε σχέση με την κινητική εικόνα του δικού σας παιδιού σε συνάρτηση με την μέθοδο προσέγγισης και τις δυνατότητες ή τεχνικές παρέμβασης, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Α' / ΚΙΝΗΤΙΚΗ ΔΥΣΠΡΑΞΙΑ / ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

Διάγνωση 

Το παιδί παραπέμφθηκε με διάγνωση ΔΑΔ, μεγάλη διάσπαση προσοχής, αδιευκρίνιστα και διάσπαρτα προβλήματα κινητικού συντονισμού και υποτονία.
Βρισκόταν ήδη επί σειρά ετών σε προγράμματα παρέμβασης.

Κινησιολογική Ανάλυση / Παρατήρηση 

Η πρώτη διερεύνηση και γενική αξιολόγηση έδειξε πως τα κινητικά συμπτώματα ήταν όντως διάσπαρτα και εκδηλωνόταν ως ένας πολυποίκιλος συνδυασμός από έλλειμμα στον μυϊκό τόνο (θεωρήθηκε όμως ήπιας μορφής ή απλή αδυναμία), έλλειμμα στον συντονισμό αλλά και στην ισορροπία καθώς και στον έλεγχο των κινήσεων.
Αδιαμφισβήτητα επικρατούσε μεγάλη σύγχυση αντίληψης και ταξινόμησης τόσο διαφόρων μεμονωμένων κινήσεων όσο και διαφόρων αισθητικοκινητικών ερεθισμάτων / πληροφοριών.

Σε περαιτέρω διερεύνηση αποδείχθηκε πως ή σύγχυση και αδυναμία ταξινόμησης αφορούσε αδιάκριτα σε όλες σχεδόν τις κινήσεις (αδρές, μικρές, λεπτές, μεγάλες, απλές και σύνθετες, αυτοματοποιημένες και μη) και προπάντων αφορούσε στην αντίληψη, την ταξινόμηση (ακόμη και στον ονοματισμό) ολόκληρων μελών του σώματος του παιδιού. Έκδηλη ήταν επίσης και η σύγχυση στον προσανατολισμό όπως και τα αναίτια και συναισθηματικής (φαινομενικά) μόνο φύσης  κινητικά ξεσπάσματα του παιδιού.
1/ 4

Κινησιοπαιδαγωγική Διερεύνηση / Αξιολόγηση 

Η πιο λεπτομερής και σε δεύτερο χρόνο κινητική ανάλυση έδειξε πως οι κινήσεις του παιδιού ήταν σε αρκετά μεγάλο ακόμη βαθμό (σε σχέση με την ηλικία και τις δυνατότητες του) αδιαφοροποίητες, συνειρμικές και περιείχαν πλήθος περιττών συνοδευτικών κινήσεων (το παιδί αδυνατούσε να σχηματίσει π.χ. γροθιά, δίχως την συνοδό έκταση στον αγκώνα).
Επιπλέον φάνηκε πως είχε δυσκολία την χρονική στιγμή έναρξης των κινήσεων αλλά δεν ήταν ούτε και σε θέση να ελέγχει το τέλος της κίνησης -όπως το να σταματά π.χ. έγκαιρα σε ένα σημείο αναφοράς (παρά μόνο προσπερνώντας κατά πολύ τον στόχο ή πέφτοντας)-.  Αντιλαμβανόταν την πίεση ως πόνο και το αντίθετο και έδειχνε να κουράζεται ασυνήθιστα εύκολα και γρήγορα (σε σημείο έντονης συναισθηματικής αντίδρασης και άμεσης παραίτησης).  Δεν ξεχώριζε αρ / δεξί ή  πάνω / κάτω και δυσκολευόταν επίσης αρκετά κατά την επιλογή και αναγνώριση όχι μόνον οποιασδήποτε κατεύθυνσης στο χώρο, αλλά και στην επιλογή ή αναγνώριση ακόμη και της κατεύθυνσης της κίνησης μεμονωμένων μελών του σώματος του.
Άξιο θαυμασμού και απορίας ήταν το ότι δεν είχε -εν αντιθέσει- κανένα πρόβλημα στην ορθή αναγνώριση και τον ονοματισμό όλων των επιμέρους ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών των κινήσεων των άλλων, και μάλιστα πιθανολογήθηκε πως  -αυτές του οι παρατηρήσεις-  αποτελούσαν και την κύρια πηγή πληροφόρησης και προσανατολισμού για το παιδί.


Βάσει των παραπάνω, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό
 θεωρήθηκε η παρατήρηση και το γεγονός πως το παιδί έδειχνε γενικά να μην έχει ως πλαίσιο αναφοράς – για την κίνηση και τον προσανατολισμό του – τον εαυτό του, αλλά τον χώρο γύρω του (που εναλλασσόταν εκ των πραγμάτων διαρκώς και που είχε παραγνωρισθεί έως τότε) και αυτό πιθανολογήθηκε να είναι και η βασική πηγή της πολλαπλασιαστικής φύσης των προβλημάτων του παιδιού (πιθανόν και η κύρια αιτία της σύγχυσης, της έξαρσης / υπερβολικής αντίδρασης και της διασπαστικής του συμπεριφοράς στην συγκεκριμένη περίπτωση). 

2 / 4

Κινησιοπαιδαγωγική / Κινησιοθεραπευτική Παρέμβαση 

Ως κλειδί της παρέμβασης προσδιορίστηκε (σε αντίθεση με την έως τότε επικέντρωση στην υποτονία και στον συντονισμό κύρια των λεπτών των κινήσεων), η επικέντρωση στην ατοπογνωσία, στην αδυναμία κινητικού συγχρονισμού και στην ορθή αντιμετώπιση της παντελούς (εκ του μηδενός σχεδόν) έλλειψης ενός εγωκεντρικού πλαισίου αναφοράς.

Η παρέμβαση σχεδιάστηκε ακολούθως έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στα ευρήματα της αξιολόγησης (κινητική δυσπραξία) και είχε ως πρωταρχικό της μέλημα την εύρεση και τον στρατηγικό σχεδιασμό / συνδυασμό εκείνων των κινήσεων και ασκήσεων (συγκεκριμένων) που θα ήταν σε θέση να περικλείουν, να συμπεριλαμβάνουν και να συνδυάζουν (ασυνείδητα και απλοποιημένα για το παιδί) πολλούς ή και όλους τους προβληματισμούς συγχρόνως.

Πρωταρχικοί θεραπευτικοί στόχοι μαζί με την ενδυνάμωση και την βελτίωση του συγχρονισμού (αλλά και της ισορροπίας) ήταν η κινητική εκπαίδευση στην δομή, την οργάνωση και την παγίωση ενός αληθινά εγωκεντρικού πλαισίου αναφοράς και προσανατολισμού (σώμα/ χώρος) όπως και η εκπαίδευση στην επανάκτηση του σωματοκινητικού ελέγχου και της κινητικής αντίληψης γενικότερα – έως της διαφοροποίησης και αυτοματοποίησης όλων των νέων κινητικών συνειρμών (των σωστών αυτήν την φορά) -.
Αυτό έγινε κατά κύριο λόγο, μέσω της αναδιοργάνωσης, επιλογής και ταξινόμησης των ιεραρχικά και λειτουργικά κατάλληλων ανοδικών / καθοδικών ερεθισμάτων και κινητικών πληροφοριών (μεταξύ άλλων) και μέσω της εξάσκησης / καθοδήγησης και επανεκπαίδευσης του παιδιού, τόσο στην συνειδητή εκτέλεση και αντίληψη μεμονωμένων κινήσεων όσο και στον αναπρογραμματισμό και τον συγχρονισμό ολοκληρωμένων κινητικών συνειρμών και λειτουργικών συμπεριφορών.

 3 / 4

Αξιολόγηση προόδου 

Η προσέγγιση, η κατεύθυνση και η επιλογή των ασκήσεων αποδείχθηκε γρήγορα προσοδοφόρα, με αποτέλεσμα το παιδί σύντομα να αρχίζει να μπορεί να συνειδητοποιεί, να ελέγχει και να οργανώνει καλύτερα, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά μικρές και μεγάλες κινήσεις. Αργότερα κατάφερε να οργανώνει και τους πιο σύνθετους κινητικούς συνειρμούς, συνειδητοποιώντας αρχή και τέλος καθώς και τις περιττές κινήσεις που εφορμούσαν.

Απέκτησε πολύ καλή ισορροπία, αρκετά αυξημένο μυϊκό τόνο και δεν παρουσίαζε πλέον κανένα σημάδι ατοπογνωσίας. Αναγνώριζε πλέον τις κατευθύνσεις σε όλα τα ανατομικά επίπεδα κίνησης του σώματος του (μπρός / πίσω, πάνω / κάτω κ.λπ.). Προσανατολιζόταν επίσης επαρκώς στον χώρο – ελέγχοντας το που, το πότε και το πώς σταματά -, αποκτώντας συνάμα και μεγαλύτερη ηρεμία, αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό του (δίχως να παραιτείται τόσο εύκολα ή να γίνεται εναλλακτικά κινητικά παράτολμο). Ο συντονισμός, παρ όλο που δεν είχε προσεγγιστεί με άμεσο τρόπο, βελτιώθηκε επίσης (μεταξύ άλλων και ως αποτέλεσμα της αυξημένης φυσικής ρώμης και αντοχής).
Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρήθηκε επίσης και το γεγονός πως το παιδί δεν ήταν αναγκασμένο πλέον να χρησιμοποιεί, να περιμένει ή να βασίζεται στα λεγόμενα και στο καθρέφτισμα της κίνησης των άλλων για να προσανατολιστεί.

Η παρέμβαση έως αυτό το σημείο διήρκεσε 16 μήνες με ρυθμό 2 φορές / βδομάδα και συνεχίστηκε εφ όσον υπήρχε ακόμη ανάγκη ελέγχου των πλέον σύνθετων κινήσεων καθώς και ανάγκη περαιτέρω αυτοματοποίησης και σταθεροποίησης των νεοαποκτηθέντων κινητικών συνειρμών, και λόγω επίσης του ελαφρώς φυγόπονου και παρορμητικού του κινητικού του χαρακτήρα. Επιβεβαιώθηκε επίσης και πρακτικά, ότι η ιδιαίτερη ένταση και η φύση των κιν. χαρακτηριστικών και της κινητικής συμπεριφοράς του παιδιού, πιθανόν να είχε συμβάλει -ως έναν βαθμό- στο ότι το παιδί εμφανιζόταν (και αντιμετωπιζόταν) ως πιο ανώριμο, κινητικά επιπόλαιο και λιγότερο συνεργάσιμο απ ότι αποδείχθηκε πώς ήταν στην πραγματικότητα. 

4 /4                   

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Β' / ΑΠΩΛΕΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ / ΒΑΔΙΣΜΑ ΣΤΙΣ ΜΥΤΕΣ

Διάγνωση

Το παιδί παραπέμφθηκε με διάγνωση πιθανής ΔΑΔ, προβλήματα ισορροπίας και προσανατολισμού, πτώσεις και αγνώστου αιτιολογίας βάδισμα στις μύτες των ποδιών. Είχε κάνει όλες τις διαγνωστικές εξετάσεις (και τις ορθοπεδικές μεταξύ άλλων), έχοντας ξεκινήσει παράλληλα και θεραπευτικές παρεμβάσεις με έμφαση στην βάδιση, στα πόδια (διατάσεις και πέλματα) και στον προσανατολισμό.

Κινησιολογική Ανάλυση / Παρατήρηση 

Η πρώτη μας αξιολόγηση έδειξε πως το παιδί βάδιζε σχεδόν αποκλειστικά στις μύτες των ποδιών, στεκόταν όμως σωστά, και πέρα απ αυτό δεν έδειχνε να έχει (πέραν των συνεχών πτώσεων) άλλο εμφανές πρόβλημα σε κανένα άλλο αναφερόμενο τομέα ή επίπεδο. Βάσει των κινητικών χαρακτηριστικών δεν φαινόταν να υπάρχει δηλαδή απώλεια ισορροπίας από απλή μετατόπιση βάρους (π.χ. λόγω ιδιοπαθούς βάδισης στις μύτες, τεντωμένα γονατάκια), ούτε κεντρικό θέμα ισορροπίας (παρεγκεφαλίδα) αλλά ούτε και θέμα προσανατολισμού κατά την ομαλή βάδιση. Ο συντονισμός καθώς και ο μυϊκός τόνος φαινόταν να είναι επίσης στα πλαίσια του φυσιολογικού. Παρ αυτά οι πτώσεις, η απώλεια ισορροπίας και οι τραυματισμοί ήταν συνεχείς, ήδη από την στιγμή που είχε αρχίσει να βαδίζει το παιδί (πιθανόν και νωρίτερα δίχως όμως να είχε προκαλέσει εντύπωση το γεγονός τότε).

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό (σύμφωνα την παρατήρηση μας) ήταν ο αιφνιδιαστικός χαρακτήρας απώλειας της ισορροπίας, η -πολύ μικρής και περιορισμένης χρονικής διάρκειας- σύγχυση στον προσανατολισμό (αμέσως μετά και αποκλειστικά μόνο έπειτα από πτώση και κυκλική πορεία) καθώς και η αδυναμία πορείας σε στενούς χώρους (π.χ. διάδρομος σπιτιού) και το ¨κουτούλημα¨ στους τοίχους.

1 / 3

Κινησιοπαιδαγωγική Διερεύνηση / Αξιολόγηση

Εφόσον δεν υπήρχε εμφανής ή αναγνωρίσιμη αιτία, πρόοδος ή αποτέλεσμα με την έως τότε προσέγγιση και αγωγή και σύμφωνα με τα ιδιαίτερα ποιοτικά κινητικά χαρακτηριστικά που παρατηρήθηκαν, ακολουθήθηκε μια διαφοροποιημένη τακτική – άσχετη με τα κάτω άκρα ή την βάδιση – η οποία θα εστίαζε στην λεπτομερή ανάλυση και διερεύνηση των παραγόντων που ενέχονται στον μηχανισμό διατήρησης ή απώλειας της ισορροπίας και των πτώσεων, βάσει της νευροφυσιολογίας αυτών, βάσει των χαρακτηριστικών παραμέτρων της κίνησης και βάσει της συσχέτισης όλων αυτών με εξωτερικούς παράγοντες.

Ακολούθως στην διάρκεια των πρώτων συνεδριών και μέσα από την περαιτέρω παρατήρηση και την συσχέτιση της εμφάνισης και συχνότητας των πτώσεων / με την διάταξη συγκεκριμένων χώρων – σε αντίθεση με άλλους (π.χ. στενοί διάδρομοι και χώροι, πολλά ή λίγα εμπόδια ή έπιπλα, ύψος περίγυρου, αντικειμένων κ.α.) και μέσα από στοχευμένες κινητικές δοκιμασίες εν ήδη παιχνιδιού και απλών ασκήσεων, επιβεβαιώθηκε, πώς ο προβληματισμός (όπως είχε πιθανολογηθεί αρχικά) όντως δεν αφορούσε διόλου την ικανότητα προσανατολισμού, την βάδιση ή τα πόδια καθ αυτού, ούτε και κάποια κεντρική εγκεφαλική βλάβη αλλά είχε ως μόνο και κύριο χαρακτηριστικό την αιφνιδιατική απώλεια ισορροπίας κάτω από πολύ συγκεκριμένες κιν. συνθήκες.

Ως πιθανή κύρια αιτία και κλειδί της παρέμβασης προσδιορίστηκε και πιθανολογήθηκε η ανωριμότητα του αιθουσαίου συστήματος (σε σχέση με την αναμενόμενη ως προς την ηλικία του παιδιού ωριμότητα) αλλά και η φυσιολογική (λόγω ηλικίας) αδυναμία επικοινωνίας από μέρους του παιδιού της αίσθησης της ζάλης ή του ιλίγγου.

2 / 3

Κινησιοπαιδαγωγική / Κινησιοθεραπευτική Παρέμβαση

Ακολουθώντας τα ευρήματα της αξιολόγησης και αφού έγινε σαφές πως αυτό που οδηγούσε το παιδί στις πτώσεις ήταν συμπτώματα εν ήδη ιλίγγου και όχι κάποια άλλη ανατομική (πόδια) ή κύρια εγκεφαλική αιτία ή βλάβη, η παρέμβαση μας (σε συνεννόηση με γονείς και θεράποντα ιατρό) απομακρύνθηκε σταθερά από την βάδιση και τα πόδια και επικεντρώθηκε στην σταδιακή, προσεκτική και ήπια επανεκπαίδευση στις κινήσεις της κεφαλής και αργότερα στην ισορροπία του υπόλοιπου σώματος (μέσω κατάλληλα επιλεγμένων ασκήσεων και δίχως την χρήση άλλων μέσων).

Αξιολόγηση προόδου

Η κατεύθυνση της προσέγγισης αποδείχθηκε σύντομα προσοδοφόρα, με αποτέλεσμα να μειωθούν σημαντικά οι πτώσεις (και αργότερα να σταματήσουν) και το παιδί να αρχίζει να βαδίζει όλο και με μεγαλύτερη σταθερότητα (και για μεγαλύτερο διάστημα με τα ποδαράκια κάτω). Η αίσθηση του ιλίγγου φαινόταν επίσης να έχει υπαναχωρήσει (δεν παραπάταγε πλέον τόσο συχνά σε δεδομένα ερεθίσματα) και γενικά έδειχνε να κινείται πλέον πιο αυθόρμητα, χαρούμενο και δίχως να διστάζει ή να φοβάται την οποιαδήποτε διαδρομή μέσα στο σπίτι. Δόθηκαν επίσης βέβαια και οι κατάλληλες οδηγίες στους γονείς τόσο σε σχέση με την κινητική αντιμετώπιση, όσο και σε σχέση με την επιρροή της υψομετρικής διαρρύθμισης του χώρου.

Η αγωγή μεταφέρθηκε και σε εξωτερικούς χώρους π.χ. παιδικές χαρές. Η παρέμβαση διήρκεσε συνολικά 2.5 έτη έως ότου το παιδί έφτασε να δύναται, λίγο πριν το τέλος (και σε συνδυασμό με την φυσική ωριμότητα), ακόμη και να χοροπηδά πάνω σε στρώματα, σε έπιπλα, να κάνει τούμπες (που ήταν σχεδόν απαγορευτικές πριν) και να κινείται γενικά ελεύθερα, δίχως να ζαλίζεται, δίχως να πέφτει ή να ΄΄κουτουλά΄΄ πλέον πάνω σε αντικείμενα. Η αντίστροφη ή άλλη πορεία στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα οδηγούσε στα ίδια αποτελέσματα στον δεδομένο χρόνο, και θα συνέχιζε να είναι από πολύ δυσάρεστη έως σχεδόν αβάσταχτη -εν μέρει- για το παιδί (εάν συνέχιζε αδιάκριτα δηλαδή τις ασκήσεις για τα πόδια ή εάν έπρεπε να ανασηκώνει ή να στρέφει – επίσης αδιάκριτα – το κεφάλι του π.χ κάνοντας κούνια (ως άσκηση ή σαν παιχνίδι) – εφόσον δεν είχε αναγνωρισθεί ή στοιχειοθετηθεί έως τότε (και άρα δεν θα μπορούσε να είχε εκφραστεί ή ληφθεί υπ όψιν) ούτε η ανωριμότητα του αιθουσαίου συστήματος αλλά ούτε και η αίσθηση ιλίγγου που το παίδευε (ως η κύρια και πολύ συγκεκριμένη αιτία των προβλημάτων ισορροπίας του παιδιού)-.  

3 / 3                       

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Γ' / ΔΙΠΛΗΓΙΑ / ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΙΝ. ΠΡΟΤΥΠΩΝ

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Γ' / ΔΙΠΛΗΓΙΑ / ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΙΝ. ΠΡΟΤΥΠΩΝ

Διάγνωση 

Το παιδί παραπέμφθηκε με επιβεβαιωμένη διάγνωση διπληγίας σε συνδυασμό με ΔΕΠΥ.  Ήταν ήδη επί σειρά ετών σε φυσιοθεραπευτική αγωγή. Η κινησιοπαιδαγωγική προσέγγιση προτάθηκε για την συνέχιση της κινητικής / κινησιοθεραπευτικής  αποκατάστασης, για αλλαγή (ως κίνητρο) και τυχόν περαιτέρω διερεύνηση, λόγω στασιμότητας.

Κινησιολογική Ανάλυση / Παρατήρηση 

Η γενική εικόνα του παιδιού έδειχνε ένα κινητικά ανεξάρτητο παιδί, σβέλτο και αεικίνητο (με το δικό του πρότυπο κίνησης και βάδισης, χιαστί) με καλό νοητικό επίπεδο, με αρκετή ακρίβεια στις κινήσεις (παρ όλη την ταχύτητα / υπερκινητικότητα) και που είχε ακόμη και δικές του ιδέες για ασκήσεις που θα ήθελε να κάνει (κάποιες από τις οποίες συμπεριελήφθησαν αργότερα στο πρόγραμμα, εφ όσον ήταν όντως σε ολόσωστη κατεύθυνση!) Ο κορμός και τα άνω άκρα, παρ όλο που έδειχναν να μη συμμετέχουν ιδιαίτερα ενεργά ή διαφοροποιημένα στις κινήσεις, εμφάνιζαν να έχουν ελάχιστα ανατομικά / κινητικά προβλήματα.

Ως στόχος της παρέμβασης τέθηκε η περαιτέρω βελτίωση της στάσης και της βάδισης σε κάθε επίπεδο, για την καλύτερη δυνατή εργονομία και την μικρότερη σχετική επιβάρυνση συγκεκριμένων τομέων και αρθρώσεων.

1 / 3

Κινησιοπαιδαγωγική Διερεύνηση / Αξιολόγηση

Η αναλυτική αξιολόγηση της αρχικής οργάνωσης κατά την στάση / σε σχέση με την οργάνωση των κινήσεων κατά την βάδιση, έδειξε, πως ο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο βάδιζε το παιδί αποτελούσε σε μεγάλο βαθμό μια συνθήκη ισορροπίας, όπου τα πάντα είχαν προσαρμοστεί αντισταθμιστικά (ως μοχλοβραχίονες) σε συγκεκριμένους μόνο ανατομικούς τομείς και άξονες. Και αυτοί αφορούσαν ασφαλώς στα δεδομένα της διπληγίας στα κάτω άκρα, αλλά αφορούσαν και στην συνειδητή (και ελλειπή) οργάνωση της στάσης εκκίνησης. Ο παραπάνω συνδυασμός είχε σαν αποτέλεσμα να παραμένει μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κορμού και κινητικού δυναμικού ανεκμετάλλευτο.

Η παρατηρούμενη συνθήκη ισορροπίας φαινόταν να συντηρείται και να επαυξάνεται -πέρα από την φυσιολογική κινητική ανασφάλεια- και από την πεποίθηση του παιδιού, το οποίο θεωρούσε ότι καμία άλλη στάση εκκίνησης -πέρα από τη μία και μοναδική που είχε υιοθετήσει στο πέρασμα του χρόνου- δεν ήταν εφικτή ή ασφαλής και επιπλέον πίστευε ότι πράττοντας έτσι, έδειχνε και φαινόταν και ψηλότερο. Αδυνατούσε και φοβόταν π.χ ακόμη και να στρέψει τα πόδια του ενεργητικά σε άλλη θέση (ενώ δεν υπήρχε ανατομικός ή νευρολογικός περιορισμός στην συγκεκριμένη περιοχή), ενώ μπορούσε και ενώ τύχαινε να το κάνει ασυνείδητα. Επέμενε να τα στρέφει (ανοίγει) μόνον παθητικά, μόνο με τα χέρια – εν ήδη ιεροτελεστίας – και μόνο σε καθιστή θέση.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πώς το παιδί άπαξ και ξεκίναγε έκανε σχεδόν τα πάντα απ ευθείας τρέχοντας (σε διαγώνια πορεία κατά προτίμηση) όπως βέβαια και η πεποίθηση του παιδιού περί ύψους – η οποία δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα μια και κράταγε τα πόδια διαρκώς σε μεγάλη κάμψη (λυγισμένα) και στροφή -.

2 / 3

Κινησιοπαιδαγωγική / Κινησιοθεραπευτική Παρέμβαση

Εφόσον προσδιορίστηκε ως αιτία της φύσης των επιπλέον κινητικών προβλημάτων του παιδιού η επισφαλής θέση εκκίνησης (ως αποτέλεσμα κύρια της πεποίθησης και ανασφάλειας του παιδιού / αλλά και της μυϊκής αδυναμίας που προέκυψε ως συνεπακόλουθο) και αφού πιθανολογήθηκε ότι μία απ τις αιτίες της κινητικής του συμπεριφοράς και οργάνωσης (θέση εκκίνησης, διαρκές τρέξιμο κ.α..) είχε αντισταθμιστικές και πρακτικές αιτίες, οφειλόταν δηλ. στην συνειδητή προσπάθεια -που έγινε συνήθεια- από μέρους του παιδιού για την εξασφάλιση της διατήρησης της ισορροπίας του (εκ των προτέρων μέσω της στάσης εκκίνησης και μέσω αύξησης της ταχύτητας μετά), το πρόγραμμα μας σχεδιάστηκε ανάλογα.

Κατ αρχάς επικεντρώθηκε μόνο στην αλλαγή της θέσης εκκίνησης και όχι στην βάδιση. Η επικέντρωση στην στάση εκκίνησης, μας διασφάλιζε ένα ήρεμο κινητικά περιβάλλον για την έναρξη του προγράμματος αλλά έθετε ταυτόχρονα και τις βάσεις όλων των απαιτούμενων ανατομικών και λειτουργικών προϋποθέσεων για την άμεση λειτουργική συνέχεια (βάδιση), συμπεριλαμβανομένης και της πεποίθησης του παιδιού περί ύψους (μέσω προσφοράς κύρια ασυνείδητων κινητικών «αποδείξεων»). Το πρόγραμμα προσαρμόστηκε αρχικά σε όσα πίστευε, ήθελε, γνώριζε και μπορούσε ήδη να καταφέρει και να κατανοήσει το παιδί και εμπλουτίστηκε μόνο σταδιακά με νέες ασκήσεις που ανταποκρίνονταν στην απαιτούμενη σειρά μυϊκής ενδυνάμωσης και κινητοποίησης, με στόχο την εξασφάλιση της ισορροπίας και την μακροπρόθεσμη διόρθωση και διατήρηση των επερχόμενων αλλαγών τόσο κατά την εκκίνηση όσο και κατά την βάδιση (συγκεκριμένων μυϊκών ομάδων και αρθρώσεων).

Στην συνέχεια, η παρέμβαση επικεντρώθηκε στις αλλαγές στάσης, στην δυνατότητα αυξομείωσης της ταχύτητας βάδισης (δυνατότητα σταδιακής επιβράδυνσης) καθώς και στην απαιτούμενη εστίαση και αντοχή.
Το πρόγραμμα που ακολουθήθηκε έγινε μέσα σε αρκετά αυστηρά πλαίσια και όρια για το παιδί, έτσι ώστε να έχει τον χρόνο και την ηρεμία τόσο για την εκτέλεση των ασκήσεων, όσο και για να παρατηρεί και να παρακολουθεί τις αλλαγές αλλά και τις πραγματικές του δυνατότητες. Το παιδί έκανε γενικά και στην διάρκεια του προγράμματος αλλά και από πριν και πάντα, κινητικά, ότι καλύτερο πίστευε και μπορούσε. Η πεποίθηση του παιδιού περί ύψους, ερμηνεύτηκε και αντιμετωπίστηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση και ως επιθυμία. Μια επιθυμία την οποία εξ άλλου άρχισε να εκφράζει προς το τέλος.


Αξιολόγηση προόδου

Με το πέρας των 6 μηνών το παιδί είχε επιτύχει να μπορεί να στέκεται και να βαδίζει με μικρότερη κάμψη, στροφή και επιβάρυνση στα γόνατα και με μεγαλύτερη διαφοροποίηση και σταθερότητα στον κορμό. Βάδιζε και έτρεχε και σε ευθεία πορεία πλέον (δίχως το ένα βήμα να εμποδίζει το επόμενο) και προπάντων δεν χρειαζόταν να προνοεί πλέον τόσο απεγνωσμένα -μέσω κάμψης και αύξησης της ταχύτητας- για το πως φαίνεται ή εάν θα πέσει.
Δεν χρησιμοποιούσε επίσης άλλο τα χέρια για να τα στρέψει τα πόδια του, παρά μόνο από συνήθεια. Και γενικά φαινόταν καθ όλα πιο ήρεμο και ευχαριστημένο απολαμβάνοντας τα όσα είχε καταφέρει, το ότι έκανε νέες ασκήσεις και το ότι είχε πλέον ΄΄μεγαλώσει΄΄ για αυτό και είχε και ψηλώσει (η δική του ερμηνεία).

Απαραίτητη κρίθηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση και η συνεργασία με την δασκάλα του παιδιού στον σχολικό χώρο. Η παρέμβαση ήταν μέρος σχολικού προγράμματος και ως εκ τούτου έληξε πρόωρα, δίχως δυνατότητα συνέχισης ή επαναξιολόγησης.

3 / 3

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Δ' / ΔΕΠΥ / ΔΥΣΠΡΑΞΙΑ/ ΙΔΙΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ/ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΥΑΤΟΥ/ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΥ/ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ- ΜΕΓΕΘΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΧΕΡΙΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Προσοχή! Τα παραδείγματα είναι τυχαία, αποσπασματικά και ενδεικτικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα πρέπει να θεωρείται και να εκλαμβάνεται ως συμπτωματική.

Επ ουδενί δεν σημαίνει ότι τα ίδια, παρόμοια ή παρεμφερή  προβλήματα / συνδυασμοί / συμπτώματα / κινητικές εικόνες ή χαρακτηριστικά και περιπτώσεις, οδηγούν και στα ίδια, σε παρόμοια ή και παρεμφερή αίτια / συμπεράσματα ή σε παρόμοια προσέγγιση, κινησιολογική ανάλυση, αγωγή ή παρεμβατικές λύσεις και απαντήσεις.
Κάθε περίπτωση είναι απόλυτα διαφορετική και χρήζει απόλυτα εξειδικευμένης, εξατομικευμένης και διαφοροποιημένης προσέγγισης και αγωγής.

Οι  συνδυασμοί που προκύπτουν στην πράξη συν-διαμορφώνονται από μια πληθώρα παθολογοανατομικών και άλλων παραγόντων και είναι τόσο διαφορετικοί και μοναδικοί όσο είναι και ο καθένας από μας και το κάθε παιδί ξεχωριστά. Ακόμη και ένας μόνο διαφορετικός παράγοντας αρκεί για να επηρεάσει ριζικά τόσο την κινησιολογική ανάλυση και διάρθρωση της κινητικής εικόνας όσο και την συνολικότερη κινητική συμπεριφορά, την ανθρωπομετρία και την επιλογή της πλέον ενδεδειγμένης αγωγής.

Απαιτείται απαραίτητα και απαρέγκλιτα απόλυτα εξατομικευμένη και εξειδικευμένη διάγνωση, προσέγγιση και αγωγή.

Πρόσκληση Επικοινωνίας

Εαν έχετε οποιδήποτε ερώτηση σε σχέση με τα κινητικά προβλήματα και την κινητική εικόνα του δικού σας παιδιού

καθώς και εάν έχετε ερωτήσεις σε συνάρτηση με την μέθοδο προσέγγισης και τις δυνατότητες ή τις τεχνικές παρέμβασης.

– ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΧΟΝΤΑΙ – 
ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΗΠΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ / ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΣΥΝΘΕΤΑ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ / ΓΝΩΣΤΙΚΟΑΝΤΙΛΗΠΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΣΗΣ / ΒΑΔΙΣΗΣ / ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ / ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ
ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΝΕΥΡΟΚΙΝΗΤΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΥ / ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΙΝ. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ.

Εικόνες επιστημονικού ενδιαφέροντος