«To σώμα μας αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο συντονισμού και ισορροπίας. Συντονισμού και ισορροπίας δεδομένων, ικανοτήτων αλλά και μάθησης, και τούτος ο συνδυασμός, τούτο το απαράμιλλο δυναμικό που διαθέτουμε, δεν αντικατοπτρίζεται και δε διακρίνεται πουθενά καλύτερα και πιο αξιόπιστα παρά μέσα από τις κινήσεις που κάνουμε.» Απόσπασμα από παλαιότερο άρθρο «Στα μονοπάτια της κίνησης Έψιλον Ιατρικά – Ελευθεροτυπία, 2006, Σ. Μπογδάνη
Στα μονοπάτια της κίνησης
Το σωμα μας αποτελει ενα μοναδικο φαινομενο συντονισμου και ισορροπιας.  Συντονισμου και ισσοροπιας δεδομενων, ικανοτητων αλλα και μαθησης, και τουτος ο συνδυασμος, τουτο το απαραμιλλο δυναμικο που διαθετουμε δεν αντικατοπτροζεται και δε διακρινεται πουθενα καλυτερα και ποιο αξιοπιστα παρα μεσα απο τις κινησεις που κανουμε.
Καθε  μας κινηση – ακομη και η μικροτερη ολων, η πλεον απλη, ακομη και η σκεψη μιας προσκειμενης κινησης- δεν ειναι ενα απλο, ανεξαρτητο, τοπικο και περιορισμενο γεγονος οπως συχνα δειχνει για χαρη μιας αρμονικης και αρτιας λειτουργικοτητας, αλλα  αντιθετα, αποτελει, μια συνθετη και αλυσιδωτη διαδικασια που βασιζεται, εξαρταται και προυποθετει τη συνενωση, αλληλουχια και τον συντονισμο πολλων και διαφορων παραγοντων.
Ενας απο τους παραγοντες που συνθετει την απαρχη, παιζοντας συναμα και εναν απο τους σημαντικοτερους αλλα και πλεον κυριαρχους ρολους καθ ολη τη διαρκεια και για το συνολο σχεδον των κινησεων μας, ειναι  αδιαμφησβητητα η ιδια μας η αντιληψη.
Αυτη μας η ικανοτητα  δηλαδη με την οποια αντιλαμβανομαστε, γνωριζουμε κ αναγνωριζουμε τη ζωη και το κοσμο, υπολογιζοντας  διαφορες, ομοιοτητες,  αποστασεις, το χωρο και το χρονο, οδηγουμενοι ετσι στην αυταρκεια, την επιγνωση, στην εικονα του εαυτου και του κοσμου μας.
Βεβαια γνωριζουμε σχετικα λιγα ακομη για το πως ακριβως συμβαινουν ολα αυτα  κ ακομη λιγοτερα ισως για το γιατι. Απο αυτα που γνωριζουμε ομως, και διχως να μπουμε σε λεπτομερειες, αντιλαμβανομαστε,  οτι το μυαλο μας, ο εγκεφαλος μας ειναι σιγουρα ο //τοπος//,το κεντρο, το οποιο καλειται να αναλυσει, να συνθεσει, να συντονισει και να επεξεργαστει τα παντα ( σωματικα, συναισθηματικα κ πνευματικα ερεθισματα), καταγραφοντας και συνθετοντας  ετσι μια συγκεκριμενη και αεναη εικονα στο μυαλο μας. Αυτην, την οποια, εχει ο καθενας απο εμας  σαν βαση και σαν σημειο αναφορας στην ουσια για τον εαυτο  και για το κοσμο γυρω του.
Το σωμα μας, το υπολοιπο σωμα, η περιφερεια οπως κ αν διαλεξουμε να το λεμε, θα μπορουσε να πει κανεις, οτι  ειναι  η συνεχεια  που  εκτελει  απλα εντολες. Το σωμα μας  κανει  αυτο που εχει μαθει να κανει ανα τους αιωνες, αυτο για το οποιο ειναι προγραμματισμενο να κανει δηλαδη και κανει  επισης και οτι αλλο  νεο και προσφατο μαθαινει  με τη δοκιμη, την επαναληψη κ την νοηση.
Καθε κινηση που κανουμε  ειναι  ετσι σαν ενα μαθημα που εχουμε μαθει. Ενα μαθημα που εχουμε μαθει απο καιρο κ το οποιο δεν αντιλαμβανομαστε κ δεν μας απασχολει συνειδητα
εκτος κ εαν /σκονταψουμε/ πανω του. Μια τυχαια στιγμη, ενα δυνατο θελω, μια διαφορετικοτητα, ενα ονειρο, μια επιθυμια η μια αδυναμια κ ερχεται στην επιφανεια, στη συνειδηση, στην αντιληψη μας ολο αυτο το θαυμα που λεγεται κινηση.
Εαν αναλογιστουμε τι συντονισμος απαιτειται μονο κ μονο για να κανουμε την αρχη μιας κινησης, τοτε μπορουμε να καταλαβουμε καλυτερα τι επιτευγμα λειτουργικοτητας κ συντονισμου μας προσφερε η φυση και που τοσο ασιγαστα και απεριφραστα εκφραζεται  μεσω της κινησης.
Εχουμε πανω απο 200 οστα τα οποια καλουνται να παρουν θεση, στηριζοντας και αντιδρωντας σε καθε μετατοπιση του βαρους μας. Εχουμε δεκαδες μυς που  πρακτικα βρισκονται παντα σε κινηση ( βασικος μυικος τονος) ακομη κ οταν φαινομενικα ειμαστε ακινητοι κ οι οποιοι καλουνται  επιπλεον να συντονισθουν  αναλογα για να  παραγουν εργο και δυναμη. Εχουμε μυριες  νευρικες αποληξεις οι οποιες  δυναται και μεταφερουν δεκαδες χιλιαδες ερεθισματα, πληροφοριες κ εντολες  σε καθε χιλιοστο του σωματος μας και αλλοιμονο  εαν γινοταν ολα αυτα συνειδητα. Θα θελαμε τουλαχιστον εναν μηνα για να κανουμε το πρωτα χιλιοστα η εκατοστα μιας οιασδηποτε κινησης,  ενος  βηματος π.χ.
Τι να πρωτοκαναμε!
0507-thinkerΘα επρεπε να βρουμε και να υπολογισουμε  το κεντρο βαρους -παραγοντας που αλλαζει ανα δευτερολεπτο ακομη κ οταν στεκομαστε -να ορισουμε μεταξυ αλλων (αναπνοη, μεταβολισμο κ.λ.π) , αποστασεις, ταχυτητα, επιταχυνση, ενταση,ρυθμο, δυναμη, κ  αλλα  πολλα… θα επρεπε στη συνεχεια να επεξεργαστουμε, να συνδυασουμε κ να επικοινωνησουμε και ολα τουτα και αυτο για καθε εκατοστο του σωματος μας ξεχωριστα ! Εαν προσθεσουμε στη καθε γωνια του σωματος μας τωρα, και τους συναισθηματικους κ τους πνευματικους παραγοντες, τα θελω, τα πρεπει, τα γιατι, τις αναμνησεις κ τους στοχους, τοτε διχως υπερβολη  μπορουμε να υποθεσουμε οτι μαλλον θα δυσκολευομασταν  παρα πολυ. Πιθανον να μη καταφερναμε τιποτα σπουδαιο …. Ισως να παραμεναμε με τα χερια ψηλα ανικανοι για τη παραμικρη  επιλογη.
Δεν θα ημασταν βεβαια  ουτε κ σε θεση  να μαθουμε η να δημιουργησουμε κατι, οντας ανεπειδεκτοι σε οποιαδηποτε αισθηση σειρας, μετρου, επιγνωσης και αξιολογησης.
Ευτυχως λοιπον που δεν υποκυπτουν ολα στη αντιληψη μας κ προ παντων ο καθ αυτου συντονισμος, ο ελεγχος και η λειτουργικη  οργανωση και επικοινωνια μιας τοσο τελειας και ζωτικης εκφρασης της υπαρξης μας οπως ειναι η κινηση.
– Απον την αλλη  μερια ομως, ακριβως το γεγονος αυτο – το οτι δηλαδη απο το συνολο του δυναμικου μας καποιες  λειτουργειες, καποιες επιλογες, ειναι συνηδειτες ενω καποιες
αλλες λιγοτερο η και καθολου,- προσδιδει, ακομη μεγαλυτερη  βαρυτητα και σημασια, για το κομματι εκεινο το οποιο παραμενει, εξαρταται και συμβαδιζει καθε φορα  με τη δικη μας θεληση, δυναμη, επιγνωση.
Μπορούμε να το διαπιστώσουμε βιωματικά και στον ίδιο μας τον εαυτό!
 Εαν μας διαφευγει το οτι εχουμε π.χ. συχνα ανασηκωμενους τους ωμους,σφιχτα κ σφραγιστα τα χειλη διχως λογο και απο ξεχασμενη αιτια και αφορμη κρατωντας  κατα προτιμηση κ το κεφαλι μας γερμενο, //ρουφωντας// την κοιλια (στα πλαισια ανταποκρισης σε καποια προτυπα ομορφιας) η κ το αντιθετο εαν την //σπρωχνουμε// δηλαδη σχεδον αναγκαστικα (για να ισσοροπησουμε οπως, οπως) κρατωντας  ακομη και την αναπνοη μας – (πραγμα που σημαινει οτι ακινητοποιουμε σχεδον ολα μας τα πλευρα, αρα κ πολλους σπονδυλους,το μισο μας κορμι εν ολιγοις)και εαν τελος αφηνουμε να καταληξει ολη  αυτη η λαμπρη μας παρουσια  με το να στηριζομαστε μονο  αποσπασματικα σε καποια σημεια  του πελματος μας (αυτο επιβεβαιωνεται ταχιστα  ριχνοντας μια ματια στα ποιο αγαπημενα και πολυφορεμενα μας υποδηματα) – τοτε μπορουμε να φανταστουμε και να αντιληφθουμε τι πληροφοριες παρεχουμε  ακαταληπτα κ τη εικονα δημιουργειται, αναπαραγεται κ τροφοδοτειται αναποφεκτα συν το χρονο στο μυαλο μας, -και κατ επεκτασιν  βεβαια -μπορουμε και να κρινουμε και, κατα ποσο ευσταθες η ευαλωτο ειναι και πρακτικα πλεον, το σημειο  αναφορας και ισσοροπιας που αναπολουμε κ αναζητουμε καθε τοσο απ την ορθια μας σταση. Και δεν ειναι μονο αυτο. Χανουμε κ πολυ ενεργεια με την παραπληροφορηση που εγκαθιστουμε και παρεχουμε και στην οποια επιμενουμε τοσο αλλαζονικα που δεν μας φτανουν ουτε χιλιοι καθρεφτες και χιλια ζευγαρια ματια για να αλλαξουμε σταση η να πειστουμε για κατι διαφορετικο.
Με την ενεργεια και τη δυναμη μας λοιπον να παραπαιει και να ξοδευεται ετσι σε τυχαιες κατευθυνσεις, με αγνωστους προορισμους ,η αλλοιωση, η κοπωση και ο πονος σε μυς, τενοντες, αρθρωσεις κ οπου αλλου ειναι το φυσικοτερο  επακολουθο. -Και αυτος ο συνδυασμος,απο συμπτωσεις, αγνοια, ανασφαλεια και αλλοιωση αν μη τι αλλο σπανια μαγνητιζει και δυσκολα σαγηνευει την εμπιστοσυνη στον εαυτο μας, μια κ απομακρυνει γνωση, τολμη, ισσοροπια, αυτοελγχο, σιγουρια και αυτην την ανευρετη, τη διαφορετικη, αυτη την αλλη ποιοτητα που τοσο αναζητουμε στη καθημερινοτητα μας.
 Οι θεσεις, οι στασεις και οι κινησεις του σωματος μας, οταν στεκομαστε, καθομαστε, μιλαμε, βαδιζουμε η αθλουμαστε, ακομη και οταν ξεκουραζομαστε ειναι στην ουσια και οι πληροφοριες εκεινες που συνεθεσαν, σμιλευουν και τροφοδοτουν στην πραξη, την καθαροτητα και τη διαυγεια της καθημερινης μας εικονας, αποψης και τη καθαροτητα αντιληψης.
 Εαν δεν γνωρισουμε το σωμα μας, εαν δεν μαθουμε το σωμα μας, τι ειμαστε σε θεση να θα μαθουμε καλυτερα, ευκολωτερα κ πως. Δεν υπαρχει τιποτα πιο κοντα κ ποιο δικο μας στο οποιο μπορουμε να παρεμβουμε τοσο γρηγορα, τοσο απλα και αμεσα, οσο στο ιδιο μας το σωμα, και η κινηση φαινεται να ειναι ο ποιο προσιτος και ευκολοδιαβατος  δρομος μεσα απο τον οποιο μπορουμε να αγγιξουμε  το ονειρο,  να αλλαξουμε τα δεδομενα  και  να γνωρισουμε κ κατι απ  τα γραμμενα.
 Και στην περιπτωση βεβαια  στην οποια  υπαρχει καποια κινητικη διαταραχη, η ενασχοληση με την κινηση και η κινησιοθεραπεια  ιδιαιτερα, θα πρεπει να αποτελει περισσοτερο απο οτι δηποτε αλλο  μια απο τις ποιο βασικες, σταθερες κ ελπιδοφορες επιλογες  μας. Θα επρεπε να ειναι ο κανονας εν ολιγεις κ οχι η ακριβη εξαιρεση για λιγους. (μονον στον καναπε και με τρεις ασπιρινες ειναι ισως ευκολωτερα αλλα για ποσο-) Και σιγουρα δεν ειναι λυση για τα παιδια.
Η μεθοδος της κινησιοπαιδαγωγικής, που ανηκει και αυτη στο πεδιο της κινησιοθεραπειας με ολα τα δεδομενα, τις πρακτικες και τους στοχους (ασκησεις  και μεσα για βελτιωση, ενδυναμωση κ αποκατασταση,  τεχνικες οπως η χειροπρακτικη κ.α.) ξεχωριζει στο σημειο εκεινο, στο οποιο, δυναται και μπορει να προσφερει, σε καθε της πρακτικη και τεχνικη εφαρμογη, ποιοτικα, γνωστικα και συμπληρωματικα και μιαν επιπλεον προσβαση- αυτην της γνωσης, της διαπαιδαγωγησης και της αντιληψης της κινησης λαβαινοντας υποψιν και μελετωντας ετσι καθε φορα ολους τους παραγοντες και τα δεδομενα που συμβαλλουν στρατηγικα και συμμετεχουν μεθοδευμενα στον ενιοτε στοχο και στο συγκεκριμενο προβλημα. Και αυτο ειναι κατι που την καθιστα μια απο τις πλεον ενδεδειγμενες και αποτελεσματικες νεες συνδυαστικες μεθοδους και για τις πλεον δυσκολοτερες των περιστασεων και περιπτωσεων -ιδιαιτερα οσον αφορα τα  μικροτερα παιδια. Αφορά ως εναν βαθμο και σε συγκεκριμένες ομάδες ενηλικων (σε ειδικες κατηγοριες μόνο) οι οποίοι επιθυμουν να επιλεξουν αυτην την προσβαση σαν ενα επιπλεον στηριγμα στο κινηιοπαιδαγωγικο επιπεδο (Αναλυση κινησης / αναγνωριση/ συνηδειτοποιηση κινητικων λαθων και συνειρμων σε αθλητες και για οσους επαγγελματιες –π.χ ηθοποιους, καλλιτεχνες κ.α.- χρησιμοποιουν την κινηση ως μεσο εκφρασης η εξαρτωνται απο τα ποιοτικα χαρακτηριστικα αυτης).
 για Έψιλον Ιατρικά / Ελευθεροτυπια,  Αθηνα, 9. 09. 2006.
 από Μπογδανη Σοφια / Ειδικη κινησιοθεραπευτρια παιδιών.

Leave a Reply